Hinriksdottir naar zilver in land van zwarte bergen

Anita Hinriksdottir in baan een, aan de binnenkant
Anita Hinriksdottir in baan een, aan de binnenkant

Zwarte berg, betekent Montenegro letterlijk. Afgeleid van de beroemde bult Lovćen, die een zwarte uitstraling zou hebben. Rondom de atletiekbaan van Bar zijn de bergen vooral groen en grijs. Maar bergen zijn er. Overal. In dit voor tekenaars en schilders geschikte landschap strijden de atleten op de Games of the Small States of Europe om de medailles. Onder hen de IJslandse Anita Hinriksdottir.

 

Al twee keer eerder nam ze deel aan het evenement, in 2013 en 2015. Toen was ze nog volledig IJslandse, inmiddels heeft ze Nederland omarmt als tweede vaderland. De 23-jarige 800- en 1500 meterloopster woont en studeert in Nederland en traint onder Honoré Hoedt, voormalig trainer van onder meer Sifan Hassan en Bram Som.

“Na mijn twintigste wilde ik proberen om alles uit mijn sport te halen. In IJsland is de concurrentie en de mensen om mee te trainen niet groot, er zijn simpelweg niet veel atleten. In Nederland heb ik een goede groep en een hele goede trainer.” Die trainer moet haar helpen om op grotere toernooien dan de kleine statenspelen te staan. Daar is Hinriksdottir overigens al geweest. Op EK’s komt ze goed mee, op de Olympische Spelen van 2016 haalde ze op de 800 meter halve finale niet en op het WK van 2017 kwam ze op dezelfde afstand niet door de series.

 

“Ik wil finales lopen”, zegt ze. “De limieten zijn wel aangescherpt, dus het eerste doel is om de grote toernooien te halen, maar daarna wil ik proberen om finales lopen.” In Montenegro loopt ze de 1500 meter en is ze favoriet om te winnen. Dat lukt niet. Vera Marie Hoffman uit Luxemburg verslaat haar met 4.21.51. Hinriksdottir finisht in 4.22.34 (ter vergelijking: haar PR staat op 4.06.43, de Nederlandse wereldtopper Sifan Hassan liep twee jaar geleden op de FBK Games 3.56.14).

 

Het lijkt haar vooralsnog niet echt te deren. “Dit is een mooi toernooi om tegen andere meiden te lopen en om te trainen. Het is leuk om met het IJslandse team op pad te zijn, het is net een kleine familie. En zo’n toernooi voelt wel een beetje als de kleine Olympische Spelen. Voor veel atleten uit dit soort landen is dit toernooi ook best wel belangrijk om mee te doen.”

En dus strijden IJsland en Nederland om het hart van Hinriksdottir. “Ik hou mijn contact met IJsland, dat vind ik belangrijk. Familie, vrienden, dit soort toernooien. Maar inderdaad, straks weer naar Nederland: ik heb het beste van twee werelden!”